Cyfryzacja

Digitalizacja na dobre wkroczyła do bibliotek i archiwów. Każdy świstek może być na zawsze utrwalony. Samo skanowanie jednak nie wystarczy. Bitmapy zajmują nieproporcjonalnie dużo miejsca w stosunku do treści istotnej z punktu widzenia użytkownika.

Do tego nie pozwalają na przeszukiwanie treści lub wyodrębnienie ilustracji. Bardzo istotnym procesem po skanowaniu jest obróbka cyfrowa. Aby archiwa wprowadzić na cyfrę, pracy starczy na kilkadziesiąt lat. Najważniejsze to interpretacja i zrozumienie tego ogromnego materiału.

Cyfryzacja ruszyła również w dziedzinie usprawnienia administracji publicznej. Każdy ekran podłączony do sieci stanie się potencjalnym okienkiem do obsługi obywatela. Ten zaś coraz więcej będzie „wklepywał” na swój temat. Zajmie mu to sporo czasu, ale zrobi to chętnie. Szkoda takiego dobrowolnego pracownika nie wykorzystać… Biurokracja przemieni się w sieciokrację lub jak tam zechcemy to nazwać.

Informatyka pod różnymi nazwami: cyfryzacja, digitalizacja – przedstawia się jako panaceum na społeczne bolączki. W niezmiernie złożonej rzeczywistości konieczne jest stałe odkrywanie nowych ścieżek do rozwiązywania problemów. Faktycznie, dynamika nowego społeczeństwa wymaga stałej innowacji. Inaczej przychodzi stagnacja, ryzyko przesycenia z towarzyszącymi mu konfliktami. Dziś tkanka społeczna ogniskuje się wokół państwa, rynku i środków komunikacji, a relacje między nimi można usprawnić nowymi technologiami.

Warto pamiętać, że pragmatyzm na dalszą metę nie ma mocy ożywczej. To miłość do prawdy na przestrzeni wieków była bodźcem dla szukania nowych rozwiązań. Poszukiwanie prawdy stanowiło dominującą pasję każdego społeczności innowacyjnej. Niestety, od ponad wieku samo pojęcie prawdy jest kwestionowane. Nie jest już doskonałością osoby, lecz niebezpieczną iluzją prowadzącą do szkodliwego dogmatyzmu lub pozycji fundamentalistycznych. Prawda jest przyjmowana tylko w formie zrelatywizowanej, czyli niepełnej lub fragmentarycznej.

Tylko wizja człowieka przekraczająca pragmatyczny materializm, który dziś wydaje się całkowicie panować, pozwoli na odkrywanie tych nowych ścieżek, na nasze czasy. Chodzi o to, by wszelkie ośrodki kształcenia odnalazły swoją duszę, wyzwalając się ze schizofrenicznego podziału przeciwstawiającego postęp naukowo-techniczny tradycji humanistycznej. Same komputery niewiele zmienią w państwie i społeczeństwie. Ba! nawet wszystkich mogą bardziej ogłupić.


ks. Stefan Moszoro-Dąbrowski
Autor jest duchownym Prałatury Opus Dei w Warszawie.
Prowadzi stronę www.ostatniaszuflada.pl
Idziemy nr 6 (335), 5 lutego 2012 r.
Wstecz...