Polityka amoralna

W demokratycznym państwie każdy ma prawo do reprezentacji, na najwyższych stanowiskach również. Ale można zapytać jeszcze, czy osoba wicemarszałka Sejmu ma dzielić zamiast łączyć, i to na tak drażliwym gruncie? - pisze o Wandzie Nowickiej Krzysztof Ziemiec.

Z prawnego punktu widzenia legalności wyboru Wandy Nowickiej na wicemarszałka Sejmu nie można kwestionować. Każdy klub poselski ma prawo być reprezentowany w prezydium. Trudno też odmówić Nowickiej legitymacji do sprawowania tej władzy. Zagłosowali na nią posłowie, wcześniej zagłosowali wyborcy. Wprawdzie niedoskonałość ordynacji sprawiła, że wejść do Sejmu mogła z zaledwie 7065 głosami – ale dotyczy to wielu posłów.

Skoro w myśl litery prawa żadne przepisy nie zostały naruszone, odwołajmy się do jego ducha. Po pierwsze, to Wanda Nowicka w 1995 roku na konferencji ludnościowej ONZ w Pekinie powiedziała, że wstydzi się, iż to właśnie Polska dała światu Jana Pawła II. I taką osobę wybierają posłowie na swego wicemarszałka! W Sejmie, w którym wciąż stoi fotel tegoż Jana Pawła II z jego pamiętnej wizyty!

Po drugie, Wanda Nowicka od 20 lat swoją działalność publiczną poświęca praktycznie jednemu tematowi. Jest nim aborcja, która jej zdaniem powinna być dostępna na życzenie, jako wyrażenie wolności kobiet do „planowania rodziny”. Przerywanie ciąży jest odbieraniem człowiekowi – dopiero co poczętemu – prawa do życia. Nowicka chce więc legitymizacji zawoalowanego ludobójstwa, występując w imieniu narodzonych przeciw bezbronnym nienarodzonym. I przeciw prawu naturalnemu, które jest nadrzędne w stosunku do innych przepisów.

Przeszło pół wieku temu wstrząśnięte wojennymi zbrodniami państwa podpisały Powszechną Deklarację Praw Człowieka, zawierającą zestaw praw podstawowych, wywiedzionych z zasad ludzkiej moralności. Artykuł 3 Deklaracji mówi, że „Każdy człowiek ma prawo do życia (…)”. Z prawem można się nie zgadzać i dążyć do jego zmiany. Na tym polega państwo demokratyczne. Każdy ma prawo do reprezentacji, na najwyższych stanowiskach również. Ale można zapytać jeszcze, czy osoba wicemarszałka Sejmu ma dzielić zamiast łączyć, i to na tak drażliwym gruncie?

I jeszcze jedna sprawa. „Gość Niedzielny” opublikował ostatnio fragmenty uzasadnienia wyroku sądu w procesie z Joanną Najfeld, z którego wynika jasno, że fundacja Nowickiej korzystała z pieniędzy firm produkujących środki antykoncepcyjne i narzędzia używane podczas aborcji. Dopiero po tej publikacji Nowicka potwierdziła te informacje, wcześniej cały proces i wyrok był utajniony. Dlaczego nie chciała ujawnić tego, co robi od lat? Czemu uznała słowa Joanny Najfeld za pomówienie? Czy taka osoba jest godna zaufania publicznego?

W imię doraźnego politycznego interesu Wanda Nowicka pozostanie na stanowisku. Poparcie jej kandydatury wynika z tzw. czystej arytmetyki sejmowej – daje Platformie Obywatelskiej pomost do ewentualnego współdziałania z Ruchem Palikota (w Sejmie nazywają to po prostu kupowaniem szabel). Wszystko w myśl zasady: „my teraz popieramy was, wy w przyszłości poprzecie nas”. Nigdzie nie obowiązuje zasada darmowych lanc. Podejmowane przez PO kroki „przeciwko” nowej wicemarszałek to czysta kurtuazja, a Palikot nie wycofa Nowickiej.

Mamy w dzisiejszej polityce od pewnego czasu absolutny odwrót od idei, a nawet od zwykłej ludzkiej przyzwoitości. Debatę zastąpiła pyskówka. Ideologiczne spory zastąpił tzw. pragmatyzm. To jednak nie znaczy, że mamy przestać wymagać od polityków moralności. Mamy obowiązek im przypominać, iż ponad prawem stanowionym istnieją prawa niezmienne, określające jasno granice między dobrem i złem.


Krzysztof Ziemiec
Idziemy nr 47 (324), 20 listopada 2011 r.
Wstecz...