Palikotyzm w natarciu

Wygląda na to, że nadchodzi niezły czas dla „ziomali Nergala”. W Sejmie znajdzie się kilkudziesięciu posłów, którzy będą używali agresywnego języka antykościelnego – pisze o. Dariusz Kowalczyk SJ.

Komu po wyborach będzie żyło się lepiej? Można przypuszczać, że Januszowi Palikotowi, który odniósł sukces bez względu na to, czy wejdzie do rządu, czy też nie. W każdym razie wygląda na to, że jego ugrupowanie będzie miało możliwości rozgrywania różnych spraw w parlamencie. Niektórych cieszy słaby wynik SLD. Rozumiem tę satysfakcję, ale z pewnego punktu widzenia „nowa” lewica reprezentowana teraz przez Ruch Palikota jest dużo gorsza niż „stara” lewica postkomunistyczna. Innymi słowy, z dwojga złego wolę na przykład Józefa Oleksego niż posła z Biłgoraja.

Czym Palikot przekonał do siebie co dziesiątego głosującego Polaka? Kiedy był jeszcze w PO, kierował w Sejmie komisją „Przyjazne państwo”, powołaną do zbadania spraw związanych z ograniczaniem biurokracji. Nic mi nie wiadomo, aby komisji tej udało się cokolwiek pozytywnego zrobić. Biurokracja miała się dobrze, a ma się jeszcze lepiej. Znacznie bardziej skuteczny okazał się Palikot w rozkręcaniu tego, co nazwano „przemysłem pogardy” wobec prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Sugerował, że prezydent jest alkoholikiem i publicznie nazwał go chamem. A nie tak dawno stwierdził w rozmowie z Moniką Olejnik, że wybór między Piotrowskim, zabójcą ks. Popiełuszki, a Jarosławem Kaczyńskim, odpowiedzialnym – jego zdaniem – za katastrofę smoleńską, to jest taki sam wybór. Nie słyszałem, aby główne media oburzyły się tą wypowiedzią.

Palikot podjął i uczynił swoimi postulaty, które od lat stawiają środowiska LGBT, czyli lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych. Z kolei środowiska te stwierdziły, iż Ruch Palikota jest jedyną partią lewicową, która może przyczynić się do zmiany prawa w Polsce na rzecz mniejszości seksualnych, w tym m.in. wprowadzenia tzw. małżeństw homoseksualnych. Jeden z głównych aktywistów gejowskich Robert Biedroń był jedynką na liście Ruchu Palikota w Gdyni. W Krakowie „palikotową” jedynką była Anna Grodzka, przedstawiana jako pierwsza osoba transpłciowa (tzn. ani mężczyzna, ani kobieta) startująca w wyborach. W sumie ktoś policzył, że na listach Ruchu Palikota znalazło się siedmioro działaczy LGBT. Zapewne w przyszłym Sejmie będą próbowali zmodernizować nam Polskę na swoją modłę. Pozostaje ufać, że Donald Tusk i „chłopi” z PSL-u nie zechcą im w tej modernizacji pomoc.

W kampanii wyborczej Janusz Palikot grał mocno hasłami antykościelnymi, w Łodzi na jego liście znalazł się Roman Kotliński, redaktor zajadle antyklerykalnego tygodnika. Jeden z wyborczych spotów Ruchu Palikowa pokazywał usadzonego w luksusowym samochodzie grubego księdza, który przebiera w pliku stuzłotowych banknotów, by biednym dzieciom za umycie szyb dać… obrazek z Matką Bożą. Ha! W internecie można zobaczyć, jak mieszkał i jak mieszka Palikot, który wielkie pieniądze zarobił na wódce. Nie żałuję mu! Niech sobie mieszka, ale trzeba być doprawdy dużym naiwniakiem, by myśleć, że Palikot wraz z całkiem zamożnymi liderami gejowskimi zrobi coś dla biednych. Tymczasem rożne podmioty kościelne prowadzą w Polsce tysiące punktów charytatywnych, organizują pomoc dla ubogich, w tym np. dożywianie w szkołach oraz dofinansowywanie wakacji i nauki dla dzieci i młodzieży. To dzięki Kościołowi zachowało się w Polsce wiele zabytków, które są naszym dobrem wspólnym. „Palikotowcy” deklarują, że będą ograniczać działalność Kościoła i spychać go do zakrystii, ale z ich antykatolickiej zajadłości nikomu chleba ani poczucia sensu nie przybędzie, wręcz przeciwnie.

Wygląda na to, że nadchodzi niezły czas dla „ziomali Nergala”. W Sejmie – mam nadzieję, że nie w rządzie! – znajdzie się kilkudziesięciu posłów, którzy będą używali agresywnego języka antykościelnego, głosząc radykalne hasła obyczajowe. Co w tej sytuacji robić? Znam katolików, mających poglądy konserwatywne, którzy jednak nie wzięli udziału w wyborach, bo – jak twierdzą – nie są zainteresowani polityką. Czas zatem najwyższy, by się nią zainteresowali i zmobilizowali do działania w przestrzeni publicznej.


o. Dariusz Kowalczyk SJ
dkowalczyk@jezuici.pl
Autor jest wykładowcą teologii na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie
Idziemy nr 42 (319), 16 października 2011 r.
Wstecz...