Grzechy władzy

Trudno o pokornego władcę; w historii ludzkości policzyć ich można na palcach jednej ręki. I to mimo powszechnej wiedzy, że to pycha właśnie kroczy tuż przed upadkiem - pisze Dorota Gawryluk.

Pycha i arogancja to grzechy, których trudno się ustrzec. Pojawiają się podstępnie w sytuacjach najmniej odpowiednich. Każdy powód jest dobry, żeby się puszyć, nadymać i ignorować zdanie innych, myśląc przy tym z satysfakcją o drugim człowieku, że jest gorszy i ma się podporządkować. Czasem wystarczy lepszy samochód, żeby wywołać głębokie przeświadczenie o wyższości. Skoro pycha tak łatwo wkrada się tam, gdzie nie powinna, trudno się dziwić, że kwitnie w miejscach, gdzie do swojego rozwoju ma idealne wręcz warunki. A te najlepsze są na szczytach władzy. Dlatego tak trudno o pokornego władcę; w historii ludzkości policzyć ich można na palcach jednej ręki. I to mimo powszechnej wiedzy, że to pycha właśnie kroczy tuż przed upadkiem.

Obecnej władzy też zarzuca się arogancję i nieliczenie się z kimkolwiek. Po głośnych przykładach internautów protestujących przeciwko podpisaniu umowy ACTA, protestach aptekarzy i farmaceutów niemal postawionych pod ścianą przez ustawę refundacyjną podniósł się krzyk, że władza jest pełna pychy. Pytanie tylko, czy może być inna, skoro społeczeństwo samo dało jej powód do samozadowolenia: wotum zaufania na kolejne lata. Śmiało można powiedzieć, że za nic. Pycha u sprawujących władzę, o czym zapominać nie można, to niemal stan naturalny. Dlatego w demokracji z powodzeniem funkcjonuje mechanizm pozwalający na przycieranie jej rogów raz na jakiś czas.

W przypadku naszych rządzących to nie arogancja jest problemem. Jak na dłoni widać tu znacznie większy grzech. Otóż rządzący zrobili ostatnio zamach na wolność Polaków. I to już dwa razy. Pierwszy raz przy okazji umowy ACTA, bo przecież bez wątpienia jest ona niebezpieczna dla obywatelskich swobód, co potwierdził zresztą europejski trybunał. A drugi raz – o czym mówi się znacznie ciszej, bo sprawa dotyczy ludzi słabszych – odmawiając TV Trwam miejsca na multipleksie. Zwłaszcza ta druga sprawa cofa nasz kraj do czasów głębokiego socjalizmu. Bo oto nadawca społeczny, spełniający wszelkie rygory, jest pozbawiony prawa głosu, choć na ten głos czekają miliony Polaków. Zwykła cenzura godna PRL-owskich standardów.

Do tej pory władza okazywała wobec o. Tadeusza Rydzyka i jego słuchaczy jedynie wyższość. I to jest najlepszy przykład niczym nieuzasadnionej pychy. Wystarczył aksamitny kapelusz, by wiele osób poczuło wyższość wobec milionów „moherowych beretów”, czyli wartościowych i bezcennych przecież mam i babć. No i nie można zapominać o zazdrości, bo przecież o. Rydzykowi niewątpliwie się udało. Odniósł sukces i nie pozwolił sobą sterować. Ale to wszystko można jeszcze zrozumieć. Próby zniszczenia przeciwnika tylko dlatego, że ma inne zdanie, już nie. Społeczeństwo pewnie i to sprawującym władzę wybaczy. Ale czy wybaczy im historia?


Dorota Gawryluk
Autorka jest dziennikarką TV Polsat
Idziemy nr 6 (335), 5 lutego 2012 r.
Wstecz...